Zondag 19 mei 2019 was de dag dat Den Dam 2 de tweede plaats in de 7de klasse reserve kon veiligspelen tegen directe concurrent Stokkum 4. De dag begon al direct met twijfel doordat om 07.37 uur  een bericht van onze gewaardeerde leider Marcel Mom in de app verscheen. Ik citeer: “Goedemorgen heren, ik ben er vandaag niet bij.” Waarop Dave Beker een verbaasd smiley poppetje als reactie terug stuurde. Die smiley symboliseerde exact wat iedereen dacht. Daarop volgde direct een reactie van Mom: “Ben goed van ziek gisteren.” Voor alle onwetende lezers; Mom had de avond ervoor een zwaar feestje gehad waarbij de nodige alcoholische versnaperingen zijn genuttigd. Kortom de dag begon klote, we stonden praktisch al met 1-0 achter. Eenmaal op de club bleek Marcel zijn moed en krachten bij elkaar te hebben gesprokkeld door er toch gewoon te zijn. Dit deed wat met ons als groep. Dit gaf ons vleugels, er kwamen vreemde krachten los, zo hadden wij ook vandaag ook weer enkele verrassingen in petto.

Het tenue past als gegoten

Bij afwezigheid van Mijnheer Mijnen door een slopende blessure werd Rick Wassing voor speelronde 21 wederom opgeroepen door leider Mom. Echter was meneer Wassing verhinderd waardoor men met de handen in het haar zat. Wie moest dan toch in deze belangrijke pot het doel verdedigen? Door de blessureleed was Frank Roelofsen ook al uitgesloten. Namen zoals voormalig sluitpost Bert “Toto” den Brok, Jos Mijnen, Alex Cornielje, Dolf Lensing, Eddie Kniest en nog velen anderen gingen rond in aanloop naar speelronde 21. Echter rekende niemand op het feit dat daar om 08.31 uur Raymond Messsing het clubgebouw binnen kwam lopen. Met een hoop boembarie kwam hij binnen en we wisten dat het goed zat. Gezellig stapten wij met zijn allen in de auto richting Stokkum. Het zou onze allerlaatste wedstrijd ooit worden op Stokkumse grond. Als voormalig Stokkummer ging mij dit niet in de koude kleren zitten. Eenmaal in de kleedkamer was duidelijk dat de meesten zaterdagsavond lekker gezopen hadden, de meesten hadden “pap” in de benen. Een ideale samenloop van omstandigheden om zo’n belangrijke pot te spelen.

Raymond was niet de enige verrassing, recreatie voetballer Mark de Lange was ook opgeroepen voor deze clash. Rens was gelukkig ook weer van de partij dus het centrale duo was al bepaald. Raymond “The Legend” Messing startte als de sluitpost. Voor hem Rens en Mark de Lange. Linksbackie stond good old Gerrie Hansen, rechtsback Mark Bolder. Een solide verdediging met ruim 250 jaar voetbalervaring. Dat zat wel snor zoals dat dan heet. Op het middenveld was ruimte ingelast voor the Cornielje Brothers, Sjimmie en Kiel. In de volksmond ook wel Kiel senior en Kiel junior genoemd. Centraal Frankie Wezendonk, dus met het middenveld zat het ook wel snor. Voorin stonden ook een aantal lokale legendes: vanaf links Marcel “The Golden boy” Braam, centraal stond ik zei de gek en op rechts Dave “The King of assists” Beker van the Beker Brothers. Een aantal gewaardeerde namen, die hun strepen al lang en breed hebben verdiend. Dus ook een prima voorhoede dacht ik zo. Op de bank was plek voor Nick “Kleinste Tommie” Thomassen en Guido “King of overtredingen” te Pas. De technische staf bestond uit teamchef Bart en leider Marcel. 

Voor het eerst beschikten wij ook over een persfotograaf, genaamd Marc Welling. Marc heeft na een slopende blessure, besloten een andere tak van sport te proberen. Tussen het tuinieren door schiet hij graag fotootjes van vlinders en bloemen. De citroenvlinder is zijn persoonlijke favoriet, echter hebben die zich nog amper of niet laten zien deze jaargang.

Het was tijd om te beginnen tegen een elftal dat aan de lopende band heeft weten te scoren dit seizoen. Al 84 maal hadden zij succesvol de weg richting het vijandelijk doel weten te vinden, terwijl wij er een stuk of 30 minder hadden gescoord. De wedstrijd  begon en al snel waren de intenties van beide teams duidelijk. De aanval werd veelvuldig gezocht, dit resulteerde in een aantal goede kansen voor Den Dam. Stokkum was sterk aan de bal maar wisten niet echt gevaarlijk te worden. Mede door defensief sterke optredens van beide Marken, Rens en Gerjan. Hier en daar werden wat ballen heerlijk ingeleverd bij de tegenstander, dat was niet best maar het was wel gebeurd. Vallen en weer opstaan noemen ze dat. Normaal gesproken zou onze verdediging hier vanuit de kant mondeling hard op aangepakt worden, maar ditmaal bleef het angstvallig stil. Wat was er met Momba aan de hand? Was de kater zo hevig? Normaal gesproken heeft de beste man ook niet de rust in het gat om in zijn hok te blijven zitten, maar ditmaakl was het anders. Typerend voor deze wedstrijd was toch echt wel deze foto van onze persfotograaf.

Momba heeft het zwaar

Het was verder een waar pruumelpotje waarbij de toeschouwers de morele winnaars waren.  Het eerste doelpunt liet lang op zich wachten, waarbij Frankie “De Meester”al een keer vernuftig op goal schoot wist keeper Harry van Stokkum ook vernuftig redding te brengen. Ergens nabij de 40ste minuut viel dan toch de 0-1 voor Den Dam. Al zeg ik het zelf; met mijn kenmerkende kapbeweging waar ik inmiddels patent op heb, wist  ik mezelf vrij te spelen en de bal gigantisch flauw in de korte hoek te punteren. Het was bijna laf te noemen, maar hij telde wel. Vader Tonnie zat nota bene 10 meter bij het doel vandaan maar presteerde het om tijdens dit toch al unieke moment het doelpunt volledig te missen. Zijn hond Baja was belangrijker, ik weet ook weer waar ik sta.

Lekker comfortabel gingen wij thee drinken daar had de kantinejuffrouw piek fijn voor gezorgd. Ja, dat had ze zeker. Het was een Jumbo huismerk waar niets op aan te merken viel. Het hoeft niet altijd een A-merk te zijn. Bij kleine clubjes zoals Stokkum en Den Dam telt elke Euro. Eenmaal in de rust was Marcel rustig en rechtvaardig, dat was al heel wat. Van te voren wisten wij dat deze pot een zware kluif zou worden en als je dan met rust 0-1 voor staat dan zijn er ook geen redenen tot klagen. Het strijdplan ging op dezelfde voet verder. De 0 houden en er eentje bij in purken.

Eenmaal terug op het veld, begon Den Dam direct met een offensief waarbij het plan de campagne simpel was; de genadetik uitdelen en de drie punten binnen harken. Daar waren een aantal geweldige kansen voor, hetzij niet dat ,ik zei de gek, niet altijd het laatste puppeke ook wil uitspelen en de oogkleppen eens moet afdoen. Anders hadden wij die 2-0 ook gemaakt. Waar Dave “King of Assists” Beker en Marcel “The Golden Boy” Braam ook verzuimde de genade tik uit te delen, belandde de bal natuurlijk wel achter Raymond “The Legend” Messing. 1-1, klotezooi.
Het was het overigens niet onterecht want daar bij Stokkum speelden ook een aantal vernuftige spöllers. Dat wist ik nog van de tijd toen ik zelf nog in Stökkum woonachtig was, ruim 22 jaar geleden. Waar “The Legend” een aantal prachtige reddingen vertoonde en liet zien dat hij vröger ook op voetbal had gezeten was het wel 1-1.

En toen kregen wij het voor het eerst lastig, een kwartier lang kwamen wij er aanvallend niet aan te pas. Marcel was er klaar mee en besloot Nick en Guido in de ploeg te gooien, twee spelers met voetbalgogme. Carlo Valk had het “schwung” genoemd want dat brachten deze heren. Een soort slotoffensief resulteerde in een aantal goede kansen voor de jongs uut Azum. Echter bleven de punten netjes verdeeld. Het was misschien wel één van de leukste potjes die wij dit seizoen hadden gevoetbald.

In overleg is besloten dat wij volgende week wederom terugkeren bij onze voetbalvrienden in Stokkum. Dit maal komen wij met de fiets. Heren zörg daj een tientje in de knip doe en dat ie de vrouw zeg dat het wel eens maandag kan worden voordat ie terug bunt. Maandag gelijk maar even een ATV dagje pakken. Mijn werkgever DUO had er in elk geval geen problemen mee. Trouwens, wij moeten nog wel eerst even tegen VIOD voetballen die morgen, dus neem de tas ook mee.

De Reporter.

Agenda

Geen activiteiten.