7 april 2019 was de dag dat de manschappen van Mom de weg naar een nieuwe overwinning zochten. Ik kan alvast verklappen dat het een bijzonder dag was die 7 april 2019. Na wat klassieke lachpartijen met Hansen aan de bar werd het tijd dat het strijdpak werd aangetrokken. Het sfeertje was uiterts gemoedelijk in kleedkamer 2 van voetbalvereniging V.V. Den Dam, onderhand begint het al een beetje gewoonte te worden dat het gemoedelijke sfeertje gepaard gaat met een niet-gemoedelijk luchtje. Vorige week was de dader onbekend, deze week bekende hij vol trots. Schaamteloos, die generatie van tegenwoordig.

Nu ruim een week na de wedstrijd besef ik mij eigenlijk pas hoe slecht mijn geheugen is, helaas ben ik hierdoor niet in staat om de kleine details te beschrijven. Één ding weet ik nog wel; het was de dag van the Golden boy Braam.
Na wederom een heerlijke rondo en een goede warming-up, werd het tijd dat we ons zouden terugtrekken richting de kleedkamer waar ons de opstelling verteld zou worden. Na een lastige uitwedstrijd in Ulft die maar net gewonnen werd, begon Mom zijn verhaal dat we Ulft niet moesten onderschatten. Een wekelijks item dat genoemd wordt door onze leider. Daarna volgde de opstelling: Mijnheer Mijnen moest bij één aantreden dus was niet van de partij, gelukkig was er een waardige vervanger aanwezig: Jelmer Kuster, sluitpost nummer één van Den Dam. Voor hem speelde laatste man nummer 4 of 5 van Den Dam: Gerwin Cornielje. Voor hem stond rots in de branding Frankie Roelofsen, op rechtsback stond Rens en op linksback stond Gerjan. Rechtsmid was voor een andere Cornielje, Robin wel te verstaan, centraal was voor ik zei de gek en onze linksmid was Bartje Baars. Heerlijk dat hij er weer bij was! Voorin van links naar rechts: Marcel “the Golden boy” Braam, Frankie “de meester” Wezendonk en Dave “het lukt allemaal niet zo goed” Beker. Ook qua scheids was en er geen ruimte voor verrassingen: Leidsman Kemperman. Bert “Toto” Brok hield de vlag vast en Lars, Marc W. en Mark B waren van de partij.
De wedstrijd begon en al snel werd duidelijk dat Ulft hier niet voor een verliespartij kwam, echter dachten wij daar op onze beurt weer anders over. Na een minuut of vier voetballen, kreeg Marcel “the Golden boy” Braam een afgemeten buitenkansje. Laat dat soort kansjes niet aan hem over; 1-0. De snelle voorsprong waar Mom alleen maar van kon dromen, een grote duim en waar concert van positieve woorden werden naar onze kant geslingerd. Heerlijk! En ja dan is the Golden boy los he. Niet heel veel later, stond het gewoon 2-0. Daar draait the Golden boy de hand niet voor om, als een buizerd dook hij richting de bal en het klusje was geklaard. Wederom een grote duim vanaf de zijlijn, wat kon er eigenlijk nog verkeerd gaan vandaag? Nou, dat zal ik u vertellen. Binnen 5 minuten de 2-1 om de oren krijgen. Ik zei de gek, verloor de bal op het middenveld en desbetreffende speler slalomde richting onze goal en meneer besloot direct uit te halen. Eerlijk is eerlijk, mooie goal. Ja, toen kregen wij het toch eventjes Spaans benauwd. Ik moest het ontgelden want ik had immers de bal verloren. Sorry allemaal! Frankie “de meester” Wezendonk besloot niks te zeggen en met zijn voeten te spreken. Hij werd na een knappe aanname neergehaald in de vijandelijke zestien, dit resulteerde in een penalty. Frankie ging zelf achter de bal staan, 3-1. De marge was weer twee en ik zag dat Mom zich direct relaxter ging gedragen. Toen begon het ook direct iets lekkerder te lopen, ondanks wat uitbraken van de boys uit Ulft controleerden de Azewijners de wedstrijd. Marcel “the Golden boy” zat op de brommer en de schoot ook de 4-1 binnen. Zo sta je een aantal wedstrijden droog en zo heb je binnen 35 minuten een hattrick te pakken, ongekend. Niets is onvoorspelbaarder dan het weer en Marcel Braam zeg ik dan altijd. Om het feest helemaal compleet te maken schoot hij als kers op de taart de 5-1 voor rust op het scoreboard. Als hij de 5-1 niet had gemaakt dan waren Dave en meester Frank waarschijnlijk wel even boos geworden want die konden hem er ook in zeiken. Maar goed niet te min, Marcel is een waar roofdier in de zestien, vergelijkbaar met Ronaldo van Juventus, soms raakt die geen knikker en kan hij toch met één moment een wedstrijd beslissen. Braam had vier momenten en wist ze alle vier te benutten. Leidsman Kemper had genoeg gezien en floot voor het rustsignaal.

Tijd voor thee, die moet extra lekker zijn met 5-1 voorsprong dachten wij. Maar nee hoor, we zaten nog niet en de eerste kritische noten waren al gevallen. Het ging niet goed en dat moest beter, en zus en zo en waarom is dat? Rustig Marcel het is 5-1 werd al eens voorzichtig gezegd. Niks mee te maken was het antwoord. En dan zie je weer de verschillen in ambities. Onze leider is zeer ambitieus terwijl wij gewoon 7e klasse reserve spelen. En ook hier kunnen spelers ambitieus zijn maar wij proberen wel met onze voeten aan de grond te blijven staan. Toch had Mom in vele opzichten gelijk, ook al had hij ongelijk. Één ding was een feit, wij liepen elkaar een beetje in de weg in het veld en daarom werd de opstelling iets omgegooid. Frankie wisselde met mij, zei de gek en Marc W. kwam in het veld voor Bart B.

De wedstrijd begon weer en het was duidelijk dat wij het initiatief toonden. Dit resulteerde al snel in veel kansen. Ik en Dave wisten elkaar feilloos te vinden alleen waren we wat ongelukkig in de afronding. Met name één kans had ik moeten maken maar ik presteerde het om praktisch voor open goal te missen. Kan de beste overkomen, dat blijkt dan maar weer. Zoals velen zouden zeggen; dan geldt de wet van het voetbal. Als je ze zelf niet maakt dan maakt de tegenstander ze wel. En dat gebeurde, nadat ze na rust toch enkele keren gevaarlijk werden, werd het 5-2. De marge was teruggebracht naar drie. Mom geloofde zijn ogen niet.
Op een gegeven moment mocht het dan toch zo zijn, de bal viel wat ongelukkig door de verdediging van Ulft heen en kwam bij mij in de voeten. Ik kon Dave direct in stelling brengen en het was 6-2! De ontlading was groot bij Dave, ook zag ik dat het wat met Silke deed die aan de zijlijn toekeek. Dave zat namelijk alle lange tijd in een voetbaldipje. Prachtig om te zien dat een mens weer zo kan opbloeien. Na een hele matige tweede helft was mij het geluk ook nog gegund met een goal, 7-2 was de einduitslag. Het was geen goede wedstrijd van ons, maar bijzonder was het wel. Marcel met vier treffers was de gevierde man. Mom was ontevreden maar blij met de drie punten. Leidsman Kemperman floot wederom een nette partij.

 

De Reporter