Na een pijnlijk verlies tegen Zelhem werd het weer tijd dat de manschappen van Mom zich gingen herpakken. Ondanks dat we tegen Zelhem een licht overwicht hadden was het voor Mom zaak om iedereen scherp te krijgen voor de wedstrijd tegen Sint Joris. Dit zou immers de laatste keer zijn dat wij voet zouden zetten op Sportpark Gerrit Dieker in Braamt. Deze historische wedstrijd moet natuurlijk in de boeken gaan als overwinning voor de Azewijners.

Het moment dat ik rond de klok van half 9 de kantine van Den Dam binnen liep was al duidelijk dat er een aantal al flink scherp waren. Diegene die naar Netterden waren geweest om halfvasten te vieren kon je er zo uitpikken. Frank Wezendonk begon de dag met; “hier, daar heb je de man die ons het kampioenschap heeft gekost.” Bert den Brok (Toto) was origineler en hij zei; “Hee, Wouter Bod is er, dan moeten we sowieso 2x scoren.” Gerjan Hansen hield wijselijk de mond dicht want hij wist dat hij zelf ook regelmatig fouten maakt zoals ik die de week ervoor had gemaakt. En met het oog op de toekomst dacht hij al helemaal de mond dicht te moeten houden want hij weet dat hem dit nog vaker gaat overkomen. Dat was een erg verstandige keuze van Gerjan. Toch zag ik zijn lipje trillen want hij had wel degelijk een opmerking klaar liggen. Na nog meer open deuren van mijn teamgenoten te hebben aangehoord werden we door Mom tot de orde van de dag geroepen ofwel; “Zoep de koffie op, wij gaan!”

Eenmaal bij Sint Joris werden we met 15 man als vee in een hokje gedreven waar normaal gesproken plek is voor 8 man. Ik zat zelf gezellig tussen mijn jeugdhelden Rens en Marcel the Golden boy in. Op jonge leeftijd zag beiden al op zondagochtend en zondagmiddag voetballen. Dus ik was al erg onder de indruk van alles wat er om mij heen gebeurde. Frankie Wezendonk was dus ook weer terug, op papier speelden we vandaag tegen een mindere tegenstander. Frank durfde vandaag dus wel weer mee te doen, fijn dat je er weer bij was Frankie. Eenmaal op het veld begonnen wij met een rustige warming-up, kort daarna volgde de opstelling al. Bij meerdere spelers was goed te merken dat zij naar dit moment toe hadden geleefd. Voor enkele die vaak tussen basis en bank schommelen begint de tijd nu wel te tellen, als je bijna 40 bent en je valt elke keer tussen wal en schip dan kan het maar zo zijn dat je op korte termijn toch een keer door gaat krijgen dat je nooit geen basisspeler zult worden. Gelukkig mocht Dave vandaag wel in de basis beginnen, toen hij dat kreeg te horen viel er een zware last van zijn schouders. Den Dave mocht dus op rechtsbuiten beginnen, zijn kompanen in de spits waren Frank Wezendonk en Marcel the Golden boy Braam. De laatste tijd iets minder Golden maar iedereen zit wel eens in een dipje. Op het middenveld was het favoriete tandem weer terug Bart Baars en ik zei de gek, linkshalf was voor Robin Cornielje. Mark  Bolder timmert de laatste tijd weer flink aan de weg, dus ook nu mocht hij op rechtsback beginnen. Centraal heeft Gerwin terecht pas op de plaats gemaakt; Rens stond als laatste man opgesteld met daarvoor Trucker Frankie Roelofsen. Gerjan Hansen stond op linksback, dat hebben de rechtshalf en rechtsvoor van Sint Joris geweten ook. Maar daar kom ik nog op terug.

Het zal ook eens niet, de wedstrijd begon voor Den Dam alweer gigantisch klote. Na pak een beet 2 minuten voetbal, stond de spits van Sint Joris al één op één met Dennis. Gelukkig dook hij eens een keer in de goede hoek dus hij kon de bal tot een corner verwerken. Toen leek het alsof we een beetje wakker werden geschut want we kwamen tot een aantal goede kansen, eigenlijk was het een klein wonder te noemen dat Rens, Marcel, ik en nog een paar van die gasten van ons niet wisten te scoren. Andersom loerde Sint Joris op de counter, maar echt gevaarlijk werden ze niet. Althans niet met de bal. De wedstrijd werd grimmiger, af en toe kwam er veel hang en vliegwerk bij de duels aan te pas. De scheids was consequent en floot goed, dat betekende ook dat stevige duels vaak werden getolereerd. Één van de schupkes werd mijn kleine vriend bijna fataal, zelfs de bescherming van een voetbalbroek en boxershirt konden niet voorkomen dat ik op deze toch al gevoelige plek enkele krasjes zou oplopen. Fijn is anders zeg ik dan altijd. Na wat rollen bollen van de pijn, was ik in staat om een duimpje op te steken. Mom moest lachen want dat is normaal zijn gebaar.

 Zo zijn er van beiden kanten schupkes maar ook flinke schuppen uut gedeeld. Ik heb van Marcel Mom instructies gekregen dat ik best met een kritische noot mocht gaan schrijven. Gerjan Hansen maakte vanaf onze zijde enkele flinke slidings op zijn tegenstanders. Gerjan, kleine tip: je kunt ook om spelers heen lopen, ik heb namelijk nog nooit iemand dwars door zijn tegenstander zien gaan (ik hoor velen denken; Wouter, jij probeert niet anders). Kleine kritische noot. Andersom werden wij ook door enkele spelers van Braomp veur een kwartje kapot geschup. Het was derby day tussen twee kleine Achterhoekse grootmachten waarbij de eer van beide dorpen op het spel stond. Den Dam had hoe dan ook een flink overwicht maar het was met rust nog wel 0-0. Momba besloot in te grijpen, ik ging naar de kant en Marc Welling kwam in de spits en Frankie W. ging naar de mid-mid positie. Daar wachtte hem de zware kluif om mij te vervangen. Het moment dat ik plaats nam op de bank kwam grootspraak Frankie W. ook nog even voorbij; “Wouter, goed opletten dadelijk dan doet de meester het even voor.” Het is ronduit walgelijk te noemen hoe hoog sommigen het in de kop hebben. Ik zat net goed en wel op de bank en toen besloot Mark Bolder opeens om kramp te krijgen, de rust is mien gewoon niet gegund. Mark bedankt. Nou ja goed, Mark dr uut, Wouter er in, Marc Wellling op backie en ik in de spits, helemaol goed. We begonnen direct op de deur van Braomp te kloppen, enkele gevaarlijke aanvallen resulteerde in helemaal niets, echt helemaal niets. Het was een klein wonder te noemen dat het nog 0-0 stond. Op een gegeven moment mocht het dan toch zo zijn, Frankie Wezendonk kreeg de bal op een presenteerblaadje aangereikt zoals ze dat dan zeggen. Fijner dan dit kun je als speler zijnde niet verlangen; zo’n fijn balleke was het. Frankie dacht zoals zo vaak niet na en besloot vol uit te halen, terwijl een man of drie nog riepen om de bal aan te nemen, besloot Frankie in één keer de poot aan te halen. Ik doe het niet graag maar ik mot toegeven dat dat balleke er heel fijn in ging. Van een meter of 22,34 schoot Frankie snoeihard in een rechte streep in de linkerhoek, onhoudbaar. En toen begonnen natuurlijk de praatjes van de “meester”; “Heb je goed opgelet Wouter?” Echt om van te kosten, walgelijk.  Niet te min stond het wel 0-1 voor Den Dam, Sint Joris probeerde meer te gaan drukken. Het resulteerde in weinig, andersom verzuimde wij om de score verder uit te bouwen waardoor het spannend bleef. Jordy en Marijn waren inmiddels ook in het veld, met hen erbij waren we op zoek naar de 0-2. Het systeem werd nog even omgegooid omdat Sint Joris met een omgekeerde kerstboom tactiek begonnen te voetballen. Deze tactiek kun je alleen bestrijden om zelf te gaan voetballen of door zelf de kerstboom tactiek te hanteren. Er werd gekozen voor de kerstboom tactiek want voetballen is niet echt ons ding. Met succes wisten wij de 0-1 voor sprong te verdedigen. Een taaie wedstrijd maar een terechte overwinning.

Ik hoor u denken; wel knap dat ze weer eens de nul hebben gehouden. Nou dat zal ik eens uitleggen. Er moet namelijk wel bij gezegd worden dat het ook wel eens fijn is dat er een laatste man staat die de tent een beetje dicht kan houden (citaat van Frankie W.). Volgende week wacht Kilder 5 thuis, dan zullen we onze race richting de eerste plek proberen te vervolgen.