Dames en heren, pak diezelfde stoel van vorige week er aub weer bij. Het was weer akelig spannend voor Marcel Mom en zijn manschappen op zondag 24-02-2019. Het was wederom een prachtige zondag waarbij het weer door een ringetje was te halen. Om 08.30 uur werden wij uiterlijk verwacht op sportpark de Laak. Hier en daar werden alweer wat leuke grapjes gemaakt, de sfeer zat er duidelijk goed in.

De donderdag ervoor hadden wij al een zware training belegd waarbij de opkomst uiterst hoog was. Met ruim 15 man stonden wij op de oefenhoek van sportpark de Laak. Mensen zoals Mark de Lange en Guido te Pas waren aanwezig, in de spelersgroep worden dit successpelers genoemd. Zij zijn weinig tot niet aanwezig op wedstrijddagen en nu het kampioenschap binnen handbereik ligt zijn zij opeens veelvuldig aanwezig op trainingen en af en toe met wedstrijden. De spelersgroep zet hier vraagtekens bij. Na een intensieve training van interim trainer Rens Berntsen dachten wij klaar te zijn voor Gendringen 5. Tegen dit team zijn wij in september de competitie afgetrapt, dit was een uiterst taaie partij die wij maar net met 2-1 wisten te winnen op ons eigen “Theatre of dreams; Sportpark de Laak”.

Marcel aka Mom, stond alles en iedereen op donderdagavond al gigantisch op te naaien. Het was voor mij de eerste keer dat ik met het tweede mee trainde op donderdagavond maar ik was er al snel achter dat de druk hier niet minder is als bij het eerste elftal. Achter de boarding stond Mom de boel op te naaien zoals op wedstrijddagen en dat viel aan non-verbaal van de spelers af te lezen. Vaak moesten reclameborden het ontgelden. Bij het gebrek aan keepers werd Gerwin Cornielje getransformeerd in een echte all-rounder en daardoor zijn entree nam in het doel. Vanuit de doelmond wist hij vrijwel elk schot te kraken, dit kwam niet zo zeer door zijn keepers kwaliteiten maar door zijn geschreeuw en zijn doen en laten. Elke keer als iemand zijn doel onder vuur wou nemen, had hij al diversen uitspraken gedaan waardoor het vertrouwen van desbetreffende speler praktisch nul was. Mijnheer Mijnen mag zich serieus druk maken om zijn plek op 24-2.

Zondag 24-02-2019 was het dan weer zover, er moest gevoetbald worden tegen Gendringen 5. Voor de zekerheid gooide ik ’s ochtends nog even in de app of iedereen wel op tijd zou zijn. De week ervoor was er namelijk een enkeling die er de kantjes enigszins vanaf liep. Toen we eenmaal in Gendringen waren gearriveerd ging ik nog even het dialoog met Bart Baars aan, wij beiden konden concluderen dat wij erg content waren met onze samenwerking op het middenveld. Wij keken beiden alvast uit naar een nieuwe wedstrijd waarbij we als een tandem samen zouden spelen.

Eenmaal op het sportcomplex van Gendringen was de wedstrijd al begonnen, er werd een psychologisch spelletje met ons gespeeld door de terreinknecht van V.V. Gendringen. Wij moesten maar liefst 6 minuten wachten voor een gesloten deur totdat de sleutel arriveerde. De toon was gezet. Eenmaal in de kleedkamer was de rust wedergekeerd en werden er als vanouds weer wat grapjes gemaakt, Hansen was na een skivakantie ook weer van de partij en dat was te merken. Het straat versieren de dag ervoor was bij een enkeling zwaar gevallen, de frustratie was bij Mom goed af te lezen. Het laatste wat hij nu kon gebruiken zijn spelers die een gigantische kater hebben van een paar pilsjes. Mom hield hier verstandig de mond over dicht en dacht bij zichzelf; ik zeg er niks van, laat ze maar met hun voeten spreken.

Na een intensiever warming-up werden we door Mom bij elkaar geroepen, de opstelling werd bekend gemaakt. Mom begon direct met een verrassing; Frank Wezendonk mocht na een leuk basisdebuut wederom in de basis beginnen. Mom dacht weer een bijzonder strijdplan te moeten hanteren, Frank startte daarom samen met Bart Baars als centraal duo op het middenveld. Frank met de punt naar voren en Bart met de punt naar achter. Het gouden tandem van de week ervoor werd verbroken. Op rechtsmid stond Joey van der Vink en op linksmid stond Marc Welling. Centraal achterin mocht Gerwin weer aantreden en voor hem stond Trucker Frank Roelofsen. De linksbackpositie was weer voor Gerjan, die door zijn skibril afdruk eruit zag als een wasbeer. De rechtsbackpositie was voor Rens. Voorin stond op links de Golden Boy Braam en ik mocht het rechtsvoor proberen van Mom. Opzicht geen bijzonderheden, maar de alerte lezer is het misschien wel opgevallen dat Beker dit jaar nog niet één keer in de basis is begonnen. Volgens onze bron was Dave Beker gebrand om wat te laten zien, echter begon de dag als een grote deceptie voor Beker. Zoals al viel op te lezen uit de opstelling stond Beker aan het draadje. Waarschijnlijk ligt het gewoon aan de tegenvallende resultaten van Beker in zijn laatste duels. Echter gaan verhalen rond dat er een heus conflict gaande is tussen Beker en Mom, wat hier van waar is durf ik zelf ook niet te zeggen. In een dorp als Azewijn is er al snel sprake van praoteri-j.

De partij begon, en ja hoor het was weer als vanouds tenenkrommend slecht. We kwamen niet aan ons spel toe en de scheids was ook niet om over naar huis te schrijven. Alsof het onderhand een ritueel begint te worden kwamen we op een 1-0 achterstand. Een speler van Gendringen ging “sluitpost” Mijnheer Mijnen voorbij en toen nam de automatische piloot van Rens Berntsen over. Op het moment dat de speler op een praktisch leeg doel wou schieten dook Rens er met gevaar voor eigen leven voor. Normaal dan is het op de donderdagavond zo dat de laatste man met de handen de bal mag tegen houden tijdens een partijspel.  Echter was het geen donderdagavond en dus moest de scheids een penalty toekennen, discutabel genoeg schopte een Gendringen speler 15 seconden daarvoor Frank Wezendonk voor een kwartje kapot. Arm jong toch.

Mijnheer Mijnen dook weer eens de verkeerde kant op dus het stond gewoon 1-0. Als een stel idioten begonnen we op elkaar te schandalen en dat kwam het spel niet ten goede. Ondanks goede mogelijkheden in de eerste helft voor Joey en Bart bleef het 1-0 voor Gendringen. Het snelle kunstgrasveld was ook wennen voor de mannen van Mom, er heerste een grote schaarste aan Vaseline in de kleedkamer. Eenmaal met rust was de schade bij het merendeel al goed zichtbaar. Na een korte rust met een lekker bakje thee en wat leuke grapjes zag de wereld er opeens weer heel anders uit. Roel en Dave kwamen in het veld voor Marcel the Golden Boy Braam en Marc Welling. De 40+ generatie heeft tegenwoordig genoeg aan één helftje. Maar met de overvolle bank was dat geen probleem, zij waren erg gebrand om hun waarde aan Mom te bewijzen.

We kwamen sterk uit de rust, Joey kwam op mijn plek te voetballen en ik mocht op mijn beurt samen met mijn vriend Bart Baars op het middenveld de tent gaan runnen. In feite veranderde er voor Joey niks want de eerste helft stond hij zonder dat hij zich er bewust van was als rechtsmid dieper dan ik als rechtsvoor. Ik moest hoe dan ook al met zijn man meerennen. Roel kwam er als derde middenvelder bij en Dave ging naar linksbuiten positie. Na 5 minuten stevig voetbal kwamen we eindelijk op 1-1, een piekfijne scherpe op maat afgemeten voorzet kwam voor de voeten van Beker. Die hem er alleen maar in hoefde te zeiken, zo strak was die voorzet, echt ongekend. Met de wijsvinger voor zijn mond en een ssssssssstt gebaar en geluid keek hij richting Mom, alsof hij een statement wou maken. Hij kreeg geen duim terug, er speelt wel degelijk wat tussen die twee.

Maar goed het was 1-1! Onder het motto; “Dr op en Dr oaver” gingen wij verder voetballen. Het duurde ook niet heel lang voor dat dit motto in werking ging. Nadat een Frank Wezendonk, een Bart Baars en een Dave Beker het vijandelijke doel meerdere malen onder vuren hadden genomen in dezelfde clinch en daarmee Mom tot waanhoop dreven. Kwam de bal bij mij in de voeten. Onder het motto: “Aj het goed wil doen, moj het toch eiges doen” schoot ik op goal. En het stond 1-2 voor de zwart witten uit Azum. Een dikke duim van Mom wat het resultaat, heerlijk! Het publiek aan de kant gingen uit hun dak, liederen werden gezongen.

Marcel Mom had vandaag ook wat nieuws ontdekt, waar hij normaal voor de duck-out heen en weer ijsbeert zat hij vandaag op de krat met veldflessen. Blijkbaar als je de krat op zijn kant zet dan heb je als leider zijnde een piekfijn zitje. Vanuit hier kon Mom ook beter de looplijnen van de jongens aanschouwen en waar nodig hen ook tactisch coachen. Mark Bolder en Lars Hooijman kwamen ook nog in het veld om het team te versterken. En dat werkte want al snel maakte Bart Baars de 1-3. Wedstrijd gespeeld. Zoals Arjen Robben van rechts naar binnen snijdt, kwam Bart van links naar binnen. Met enkele simpele lichaamsbewegingen passeerde hij op vrij simpele wijze 3 a 4 tegenstanders. Vervolgens chipte hij tegendraads over de keeper heen. Heerlijk doelpunt, en nog veel heerlijker de duim van Mom.

De wedstrijd was gespeeld en Den Dam 2 gaat na de winterstop verder waar het voor de winter gebleven was; het winnen van wedstrijden! Mom oogde tevreden na de wedstrijd.

Agenda

Geen activiteiten.