Na enkele weken vrij te zijn geweest stond er eindelijk weer eens een partijtje op de planning. Ditmaal waren het de jongens uit Ulft, hun uitgangspositie was niet al te best want zij liepen al enige tijd met de rode lantaarn rond. Het goede nieuws voor hen was dat het tweede elftal van Ulftse Boys een ATV dag had opgenomen bij de bond waardoor ze op papier een sterker team zou hebben. Bij deze kan ik alvast verklappen dat ze dat ook hadden.

Op de mooie lijst die ons op zaterdag was toegestuurd stonden maar liefst 17 namen, duidelijk was dat Mom met een brede selectie richting Ulft wou vertrekken. Zondagmorgen, de wereld wordt wakker onder een dunne deken van sneeuw. Om 7.41 uur komt het eerste bericht op de DD2 app: Joey van de Vink: “En gaat het door”. Hij had waarschijnlijk een snelle reactie verwacht, want om 7.45 volgt een tweede bericht, waarin de achterliggende reden van zijn vraag duidelijk wordt. “Gaat het nou door of niet anders blief ik fijn liggen”.  Mom gaf bij binnenkomst zelf ook te kennen, dat als het aan hem had gelegen, de wedstrijd eruit gegooid zou worden. Hij begon zelfs te zingen! in de hoop dat de wedstrijd alsnog geen doorgang zou vinden (bekijk hier het fragment).

Toen de sneeuw uitbleef, riep Mom iedereen tot de orde en vereiste hij dat alle 17 man zich volledig zouden focussen op de wedstrijd.  Al om 08.35 uur werd ook duidelijk dat Mom van de koude kermis thuis kwam, Jimmy Cornielje en Mark de Lange waren nergens te bekennen. Volgens buurman Lars Hooijman was de Jack Russell van Mark genaamd Jaap al vroeg wakker. Mocht u zich afvragen waar deze naam vandaan komt? Jaap stam(t) van de naam Jaap Stam af, Mark zijn grote voorbeeld. Waar Mark gaat, gaat Jaap en waar Jaap gaat, gaat Mark. Goede vrienden dus. Zo af en toe gaat Mark nog wel eens een klein stukje lopen in het Montferlandse bos en vandaag dacht hij Jaap mee te nemen, al vroeg trok hij met Jaap naar het bos. Eenmaal in het bos was Jaap na 200 meter al buiten adem. Wat overigens niet gek is want Jaap is ook immers alleen gewend om van de Laakweg richting de kruising bij Overbeek te lopen en terug, laat dat 300 meter in totaal zijn met tussendoor drie pauzes. Daarop besloot Mark om lekker met Jaap richting Broods te gaan om daar een grote koffie en lekker stuk pruimentaart te bestellen. Kortom Mark was er niet. Jimmy Cornielje dacht gisteravond in het tempo van zijn Poolse collega’s mee te kunnen drinken, ook Jimmy was er dus niet. Waarom is overigens niet duidelijk. Een simpel rekensommetje leert ons dat 17-2 op 15 spelers neerkomt. Er was nog wel een geblesseerde speler mee, gedurende de dag heeft hij overigens weinig toegevoegd aan groep. Gerjan Hanssen nog bedankt daarvoor.

In de kleedkamer in Ulft werden wat leuke grapjes gemaakt van mensen waarvan je dat niet verwacht, daarbij moet gedacht worden aan pak een beet; Frank Wezendonk en een Joey van de Vink. De sfeer zat er goed in. Iedereen pakte zich goed in voor de barre omstandigheden die zich de nacht ervoor hadden voorgedaan. Maar niet te min, het gras was groen en de sneeuw was wit. Tijdens de warming-up liep Mom letterlijk te ijsberen, hij was zenuwachtig. Termen zoals “vandaag met drie punten de winterstop in” en “koppie erbij” en “even serieus nu” en “we gaan van onze eigen kracht uit” heb ik meerdere malen horen vallen. En dat terwijl iedereen moeite genoeg had om door het pak sneeuw heen te banjeren. Mijnheer Mijnen werd ingeschoten door Roel, af en toe als hij een duik maakte verdween hij met bal en al in de gevallen sneeuw. Als hij dan weer voor de dag kwam dan zag hij eruit als een Yeti, in de volksmond ook wel de verschrikkelijke sneeuwman of Big Foot genoemd. In de lokale volksmond zouden we Big Peut zeggen. Na een koude warming-up kwam dan eindelijk het moment van de waarheid, de 11 koppige opstelling van Mom. Daar kwam dan het befaamde papiertje van Mom tevoorschijn. We begonnen direct met een verrassing; Marijn Buiting op rechtsback. De voormalig inwoner van Zeddam heeft zich inmiddels al lekker gesetteld in Azewijn is ook veelvuldig terug te vinden tussen de Azewijnse jeugd. Na een aantal donderdagavondtrainingen wist hij zich al snel in de kijker van Mom te spelen. Het moet voor zo’n jongen toch een bijzondere gewaarwording zijn om voor het eerst naar Mom te moeten luisteren. Marijn, daar ga je aan wennen, neem dat maar van mij aan. Maar goed, Mijnheer Mijnen in het hok, die had ook gezopen gister kon je zien aan het kapsel. Centraal stond Rens samen met Frank Roelofsen en op linksback Marc Welling. Mom dacht het nodig te vinden om met een 4-4-2 systeem te spelen, waarom weet niemand en ik vraag me af of hij het zelf wel wist maar het kwam wel interessant over. Joey van de Vink stond rechts-mid en die was ook niet fit, was ook aan zijn kapsel te zien. Dennis en Joey, gel is in de aanbieding bij de Kruidvat deze week. Bel Thijs Bisseling even. Ik stond met de punt naar achter en Frank Wezendonk met de punt naar voren. Robin Cornielje, broertje van de Poolse Wodka Koning stond linkshalf. Voorin zoals gebruikelijk The Golden Boy Braam en Dave Beker. Aan het lijntje zaten Guido, Niels, Roel en Lars. Vraag me af of ze wat van de wedstrijd hebben kunnen zien want ook gedurende de wedstrijd stond Mom voor de dug-out heen te ijsberen.

We mochten beginnen, er was geen ruimte meer voor een grapje want Mom zei dat we serieus moesten beginnen. Binnen enkele minuten kwam The Golden Boy Braam in balbezit en gaf een fantastische steekbal achter de verdediging waardoor Beker één op één met de doelman kwam. 0-1! Direct begonnen de mannen uit Ulft op de deur te kloppen, een zeer dreigende aanval zorgde constant voor gevaar. Het was werkelijk waar een klein wonder dat ze maar niet tot scoren kwamen. Yeti Mijnen (Big Peut) stond overigens fantastisch te keepen, mag ook wel eens gezegd worden. Na 15 minuten voetballen liet Joey van de Vink zich wisselen, hij was slecht in orde. Was goed terug te zien aan zijn spel. Als je het überhaupt spel mag noemen. Nee grapje Vink, bijna iedereen speelde als een natte krant. Één van die natte kranten zette ons tegen de verhoudingen na 30 minuten voetballen op 0-2! Een afgeslagen bal werd van net buiten de 16 in de verre linkerhoek geschoten prima goal van Beker! Hij was niet langer een natte krant meer. Nog geen minuut later was het op twee centimeter na bijna 1-2. Via de schermmutseling voor de goal kwam de bal voor de voeten van een Ulft speler, die kon hem er praktisch in zeiken. Maar onze stalinrichtingmonteur in wording Robin Cornielje gooide al zijn ziel en zaligheid in een blok waardoor landbouwmechanisatiemonteur in wording Dennis Mijnen de bal perfect op de lijn wist te stoppen. Een knap staaltje teamwerk en techniek van twee monteurs in opleiding. Na dit hachelijke moment bleef het chaotisch op het middenveld en in de defensie van Den Dam 2. Ulft bleef dreigend en zoals gezegd een klein wonder dat Ulft nog niet had gescoord. Mensen praten nu al over het “Wonder van Ulft”. Het hart van de defensie: Rens Berntsen en Frank Roelofsen hebben ik beide betrapt op het feit dat ze een weddenschap met de tegenstander aan wouden gaan. In de inzet van de Den Dammers was dat Ulft niet ging scoren vandaag. Voor de winst van het weddenschap stelde Frank Roelofsen voor om een waardevol van 10,- van de Shell te geven aan de winnende partij. Frank had al uitgerekend dat hij praktisch vier truckerballetjes rijker was. The Boys zoals ze zichzelf noemen zag ik als boeren met kiespijn lachen. Ze lachten wel maar ze hadden geen schik was mijn gedachte. De professionaliteit van Roelofsen en Berntsen vond ik vanaf dat moment ook twijfelachtig. De streng maar toch rechtvaardige scheids, floot tot noch toe een degelijke partij. Het was tijd voor thee.

In de kleedkamer ging het er flink op, wat ging er goed wat ging er fout? Mom was duidelijk even de leiding kwijt. Joey van de Vink was alweer lekker gedoucht en had zien zondagse pak angetrokke. Maar liefst acht a negen man waren tegelijker tijd aan het woord. Marc Welling zag ik met beide handen zijn oren bedekken en hij zei tegen mij; “wat een tuutenhok zeg”. Ik knikte ja. Eerlijk gezegd is er zoveel gezegd in rust dat ik er niets meer van weet, het enige wat mij nog bijstaat is dat Rens zijn rol als aanvoerder serieus nam door met de thee rond te gaan. Het was een neutrale Albert Heijn huismerk thee. Het was prima. We gingen verder met de tweede helft.

Ook die begon weer rommelig, Ulft begon direct op de deur te kloppen. Het moest voor Mom zwaar zijn geweest om vanaf de zijlijn toe te zien hoe zijn mannen amper onder de druk aan Ulft wisten uit te voetballen. Geloof het of niet, vrijwel direct na rust dacht Den Dam 2 op 0-3 te komen. Maar de scheids keurde het doelpunt af nadat de grens meende te hebben gezien dat de bal achter was geweest. De grens maakte overigens meer dubieuze beslissingen waar de scheidsrechter in mee ging. Toch kwamen we enkele minuten later op een comfortabele 0-3. Wederom was het Beker, een steekbal van Frank Wezendonk op Dave resulteerde wederom in een één op één op een situatie. Beker maakte geen fout, 0-3. Eindelijk was daar de duim van Mom, toen viel er een last van onze schouders zoals dat al vaker het geval was dit seizoen. Ik heb het al vaker gezegd maar hoe zo’n klein gebaar, toch zo belangrijk kan zijn voor een team. Het gevoel wat je als speler dan krijgt moet ongeveer hetzelfde zijn geweest als voor Neil Armstrong die in 1969 als eerste mens op de maan rondliep. Toen die goal viel moest ik direct aan Neil zijn uitspraken denken; “That’s one small step for man, one gigant leap for mankind”. Terwijl wij nog praktisch met onze maanwandeling bezig waren en nog onder de indruk waren van de 0-3. Stond het alweer 1-3. De nummer 7 van Ulftse boys liet zien dat hij al langer op voetbal zit en slalomde door de Den Dam 2 defensie en schoot de bal kiezelhard in rechterbovenhoek. In mijn ogen moest Dennis hem hebben, maar goed. Dit resulteerde in een offensief van verwijten vanaf Mom zijn zijde. Ineens was de duim in geen weg of steg te bekennen. Niet heel veel later werd het al 2-3. Ik stond er bovenop en dacht dat het buitenspel was, dit liet ik ook aan Toto Brok weten. Zijn antwoord was als volgt; “Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!! Ik ga hier niet in mee, wat de grens aan de andere kant doet dat interesseert mij niet. Dit was geen buitenspel!” Net op de momenten dat je het niet kunt gebruiken staat Azewijns meest eerlijke man met de vlag in de hand aan de lijn. 3-2 dus, dat werd billenknijpen. Achteraf gezien moet je tijdens de derde helft van Mom horen; “Ik dacht echt dat we hem nu gingen verliezen”. Nou dames en heren, toen knapte er iets in mij. De man waarvan je denkt die altijd in ons geloofd en er is om ons op te beuren waar het nodig is, geloofde opeens niet meer in ons. Dit maakt wat los bij een spelersgroep.

Letterlijk drie minuten later had de nummer 11 van the Boys de 3-3 op de schoen, na slim overstapje van de nummer 9 ging de nummer 11 één op één met Yeti Mijnen. Dit moet indruk hebben gemaakt de op spits want hij parkeerde bal in het gezicht van Mijnen. Mijnen voerde vervolgens een showtje op waar je u tegen zegt, naar verluid heeft Toneelvereniging Ons genoegen al geïnformeerd naar de komst van Mijnen. Iedereen was kapot en gesloopt, god zij dank prikte Frank Wezendonk aan de andere kant er nog een goaltje in waardoor het 2-4 werd. Het was fijn dat Frank ook nog wat aan de wedstrijd had bijgedragen, persoonlijk wist ik niet eens dat hij nog op het veld stond. The Golden Boy wist niet te scoren vandaag, twee assists nam hij wel voor zijn rekening. Toen na ik de wedstrijd aan hem vroeg hoe dat precies zat, was zijn antwoord; “Dit was de eerste en de laatste keer dat ik het zo doe, wat zijn assists geven saai zeg”. Als team hebben we ons aan de woorden van Mom gehouden en drie punten mee de winterstop in genomen. Uitblinker vandaag was Mijnheer Mijnen, Dennis keepte een wereldpartij. De overwinning hebben we aan hem te danken!

Update:

Tot onze grote spijt is vandaag duidelijk geworden dat Marcel Braam the Golden Boy verkiezing niet heeft gewonnen. Mathijs de Ligt ging hem net voor. Marcel bij deze, voor ons was jij de overduidelijke winnaar. We hebben Braam om een reactie gevraagd. Via zijn management liet hij weten dat hij bijzonder teleurgesteld was, maar verder niet wil reageren.

Toeschouwers aantal: 3 (Gerjan Hanssen, Erik Bolder (eerste helft) en Bart Venes (tweede helft).

Tot slot

Het is winterstop voor de spelers en leiders van Den Dam 2. Na een sterke eerste seizoenshelft is het tijd voor een welverdiende periode van rust voor de mannen van Mom. Wij van de redactie beseffen ons maar al te goed dat veel van onze lezers nu in een zwart gat vallen. Zeker nu we in tijd van het jaar zijn gekomen waarbij de dagen kort en donker zijn. Met het team van de redactie zijn wij bij elkaar gaan zitten om ons over dit punt te buigen. Na een lange brainstormsessie waarbij de gekste ideeën lukraak op de tafel werden gegooid. Is het volgende idee tot stand gekomen; De Den Dam 2 Winterspecial. Het aantal edities deze winter is nog niet bepaald.

In deze specials gaan wij dieper in op de privé levens van de spelers en de technische staf van Den Dam 2.

De eerste Winterspecial gaat het over onze keeper Dennis Mijnen (AKA Mijnheer Mijnen).

We zullen Dennis privé leren kennen en hij verteld openhartig hoe het is en hoe het voelt om keeper te zijn.

Vragen die iedereen al jaren heeft, maar gewoonweg niet durft te stellen; zoals: “Hé Dennis, we spelen allemaal in het zwart/wit, waarom heb jij een blauw pak aan”? Of “Dennis, waarom heb je in de zomer ook handschoenen aan?”

Daarnaast zal Dennis ons van alles leren het keepersvak, het duiken naar een bal en dus ook over de vluchtelementen, zoals “De Cassina”, “De Kovacs”en “De Kolman”, die hij graag laat zien als er (vrouwelijke) bezoekers aan de kant staan te kijken.

Mijnen ontpopt zich in dit interview als De Cruijff onder de keepers, met uitspraken als: “De vluchtelementen zijn niet het moeilijkste maar de kunst zit hem in het landen…”

In de tweede special gaan we op bezoek bij Gerrie “Evel Knevel” Hansen.

We zullen in de derde special een gesprek hebben met de CEO/Technisch Directeur/Coach/Motivator Marcel Mom en spreken over zijn visie op voetbal.

Tot slot gaan we met Mark de Lange en zijn vrouw Marjo op zoek naar de mooiste wandelroutes in ons mooie Montferland.

Kortom: Hou de website van Den Dam in de gaten!!

 

Bedankt voor uw aandacht,

De redactie Wouter Bod & The Golden-Boy Braam (met een klein beetje redactionele ondersteuning van de websitebeheerder)

Agenda

Geen activiteiten.