Na een mentale tik vorige week tegen Zelhem 4 stond vandaag Zeddam/Sint Joris 4 op het programma. Als Den Dammers zijnde konden wij er niet omheen dat Den Dam 2 in kleine crisis verkeert. Na een gelijkspel tegen Wolfersveen en een nederlaag bij Zelhem uit, heerste er toch wat paniek onder iedereen die Den Dam een warm hart toedraagt. Wat mij persoonlijk was opgevallen was het feit dat het bestuur afgelopen week meerdere keren bij elkaar was gekomen. Waarschijnlijk was er sprake van een crisisberaad waarbij de positie van Mom ter discussie stond. Het zat mij in elk geval niet lekker. Waarom moet de leider altijd boeten voor de prestaties van het team? Het is en blijft toch iets collectiefs waarbij wij als spelers net zo goed verantwoordelijk zijn voor de resultaten. (Een kleine boodschap aan het bestuur; wij staan als team 100% achter Mom. Laat dat even duidelijk zijn). Om een lang verhaal kort te maken; het zit niet goed en daarom moet actie worden ondernomen.

Mom zou Mom niet zijn als hij niet gewoon de dingen doet die hij normaal ook doet. Dus Mom deed wat hij normaal ook deed: leiden, coachen en het team vertrouwen meegeven. De volgende elf stuurde Mom de wei in: te beginnen, Dennis in het hok. Na vorige week vier gevist te hebben, merkte hij ook dat de druk toenam. Ondanks dat, heeft Mom wederom zijn vertrouwen in Dennis uitgesproken en toch voor Dennis gekozen. Verder waren er eigenlijk ook geen andere keepers beschikbaar. Toch mooi hoe zo’n jongen het vertrouwen van zijn leider krijgt. Voor hem stond, de rots in de branding Rens, met de aanvoerdersband. Als voorstopper hadden wij vandaag het genoegen dat Mark de Lange weer eens een uurtje voor ons vrij had gemaakt. Blijkbaar vond Marjo het te koud om te gaan wandelen, dus had Mark tijd over vandaag. Frank Roelofsen mocht het vandaag vanaf de rechtsback positie proberen en Gerjan Hansen vanaf links. Klein detail, Hansen heeft na zijn optreden van vandaag een aantal nieuwe bijnamen , maar daar kom ik nog op terug. Frank Wezendonk was inmiddels weer redelijk hersteld van zijn kalknagel en claimde zijn positie centraal op het middenveld. Vanaf rechts assisteerde Joey vandaag en vanaf links Mark Welling. Linksvoor stond Dave. In de spits mocht ik plaatsnemen en vanaf rechts Robin Cornielje.
Oftewel een team waar iedereen zijn geld blindelings op in zou zetten. En toch zie ik u nu deze alinea opnieuw lezen en uzelf de vraag stellen: Marcel Braam aka The Golden boy niet in de basis? Nee dames en heren, Mom had het lef om zijn MVP (most valuable player) op de bank te parkeren. De één zegt: hoe kun je zo’n speler op de bank zetten, de ander zegt: die Mom heeft ballen. Het fijne weet ik er niet vanaf. Waarschijnlijk is the Golden boy een beetje naast zijn schoenen gaan lopen waarop Mom keihard heeft ingegrepen.  Wie zal het zeggen?

Ik moet toch nog even terug naar de kleedkamer. De sfeer was goed. Iedereen mocht een trotse Gerjan feliciteren met het feit dat hij en Willeke volgend jaar een kleine mogen verwachten! Hartstikke leuk uiteraard! Daarnaast was ik zelf ook nog een beetje jarig, dus iedereen wist dat er al niet gelapt hoefde te worden na de wedstrijd. Dan kijk je om je heen in de kleedkamer en dan zie je allemaal glunderende oogjes van mannen variërend in leeftijd van 18 tot ergens achterin de 50. Prachtig om te zien! Dit alles veranderde toen een zekere linksbuiten besloot zich even terug te trekken op het kleinste hokje van de kleedkamer. Ik noem verder geen namen en meer wil ik er ook niet over zeggen.

Mom legde ons het strijdplan uit en gaf ons opdracht de drie punten binnen te slepen. Uiteraard in het achterhoofd dat dit wel eens zijn laatste wedstrijd kon zijn. De wedstrijd kreeg een GO toen leidsman Kemperman op zijn fluitje floot. De wedstrijd ging lange tijd gelijk op, met weinig bijzonder grote kansen van beide kanten. Joey van de Vink had een aantal haarfijne voorzetjes, maar het resulteerde eigenlijk nergens in. Er werd van beide kanten vel en redelijk goed gevoetbald. Ja, meer kan ik eigenlijk niet zeggen over de eerste helft. Thee dan maar.

De sfeer was gemoedelijk. Mom was rustig, en ja ook dat was nieuw voor ons. Het was alsof er een ander persoon voor de groep stond. Er vielen termen zoals: “er wordt aardig gecombineerd”, “het ziet er redelijk uit” en “de kansen komen wel”. Wij keken elkaar onderling aan met volle verbazing. Was Mom nou een of ander charmeoffensief gestart of wat moest dit voorstellen? Aan de gezichten te zien kon niemand hier echt een antwoord op geven. Ondertussen at Mark de Lange zijn banaantje op. Allemaal factoren die ons die rust gaven om rustig aan de tweede helft te beginnen.

Robin die als rechtsbuiten naar behoren had gevoetbald maakte plaats voor the one and only; the Golden boy Braam. Ook de eerste twintig minuten ging het beide kanten op met enkele kansjes voor beide partijen. Het duurde toch tot ongeveer de 70ste minuut voordat er voor het eerst gejuicht werd. Joey Vink, die de gehele wedstrijd al over een fluwelen voetje beschikte, nam een scherpe corner die panklaar via het hoofd van Mark Welling prachtig de linkerkruising in vloog. Eindelijk was daar de duim van Mom zichtbaar. De ontlading was zowel op het veld als aan de zijlijn groot: 1-0. Mom trapte vanaf de zijlijn de ene na de andere open deur in zoals; “ga nu met je hoofd voetballen”en “houdt de nul” daar bovenop hoorde ik ook nog vallen: “de nul is heilig!” Kortom logische coaching vanaf de zijlijn. Toch was niemand er nog gerust op. Dit was bijvoorbeeld terug te zien in de 80ste minuut. Links op het middenveld werd de rechtsbuiten van Sint Joris aangespeeld, althans dat was waarschijnlijk de bedoeling. Zover is het nooit gekomen, Gerjan, vanaf nu the Flying Dutchman, stak hier met een stevige tackle een “stokje” voor. Daarbij kwam ook nog kijken, dat direct na deze bewuste actie de aanvoerder van Sint Joris, de bal moedwillig tegen the Flying Dutchman aanschoot. Waarna de Flying Dutchman naar de grond ging alsof hij zijn laatste vlucht gehad had. Leidsman Kemperman voelde zich genoodzaakt om Gerjan en de aanvoerder van Sint Joris van een gele prent te voorzien en dus mochten zij beiden inrukken. Gerjan probeerde leidsman Kemperman nog te overtuigen met het internationale gebaar, waarbij hij met twee handen een symbolische bal wist te creëren. Om deze creatie kracht bij te zetten werd de leidsnaam bij voornaam genoemd en werden woorden gebruikt zoals; “het was op de bal!” Je zag de eerlijkheid van Gerjan terug in zijn non verbaal. Hij hield zijn schouders zo hoog op, dat zijn nek spontaan verdwenen was. Vanuit zijn perspectief had hij rechtvaardig gehandeld. Vanaf de zijlijn hoorde ik dat Mom “Mompelde”: “wat een domme overtreding op die plek.” Het spel ging met tien tegen tien verder. Mark Welling had inmiddels het veld verlaten voor Den Dam 2 nieuweling: Quint of Quinton of Quintana, niemand weet het precies welke naam van de drie de juiste is.

De laatste fase van de wedstrijd ging in. Het was voor Den Dam deels tegenhouden, maar ook waren er voor ons kansen om door te breken. Een razendsnelle counter van Den Dam over de rechterflank resulteerde in balbezit voor Dave Beker. Op volle snelheid ging hij richting het vijandelijk doel. In zijn linker ooghoek zag hij iets glimmend. Het was the Golden boy die op volle snelheid  op dezelfde hoogte als Beker richting het vijandelijk doel stormde. Nadat hij als invaller was gebracht door Mom, was het duidelijk dat the Golden boy wou bewijzen dat Mom het niet bij het rechte eind had om niet met hem in de basis te beginnen. Dave zag het allemaal gebeuren en besloot de bal vanaf de rechterkant hoog voor te geven richting naar de linkerkant van het zestien meter gebied. The Golden boy had inmiddels zijn directe tegenstander al mijlenver achter zich gelaten en schoot de bal vanuit de lucht direct richting de verre hoek. De bal verdween onder de goed keepende keeper door en verdween in het doel. The Golden boy strikes again! Wat een fenomeen! Ondanks het tweede doelpunt van de wedstrijd, moest het tot de 92ste minuut duren voordat Mom zijn duim hoog in de lucht durfde te steken. Wat een heerlijk gebaar voor hem, maar ook voor ons als spelers. Vanuit het kantineraampje zag ik een deel van het bestuur toekijken en inmiddels waren de kritische blikken veranderd in goedkeurende vriendelijke gezichten. Ook Mom zag dat en wist dat het voor nu weer even goed zit!

 

Agenda

Geen activiteiten.